در پیــش بـی دردان چــرا فـریـــاد بی حاصــل کنــم؟
گر شکـوه یی دارم ز دل، با یــار صاحبـــدل کنم
در پرده سوزم همچو گل، در سینه جوشم همچو مل
مـن شمع رســوا نیستم، تا گریه در محفل کنم
اول کنــم اندیشـــه یی ، تا بـرگزینـــم پیــــشه یــی
آخـــر به یک پیــمانه می، اندیشــه را باطل کنم
زان رو ســـــتــانـــم جـــــــام را ، آن مـــایـــــه آرام را
تا خویــش را لحظه یی از خویشتن غافـــل کنم
از گل شنیــــدم بـــوی او ، مستـــانـه رفتـم سوی او
تا چون غبـــاری کوی او، در کوی جان منزل کنم
روشنگـــری افلاکیــــم، چـــون آفتــــاب از پـــاکیـــــم
خاکی نیـم تا خویــش را، ســرگرم آب و گل کنـم
غـــــرق تمنـــــای تـــوام، موجـــی ز دریــــای تـــــوام
من نخل سرکش نیستم، تا خانه در ساحل کنم
دانـــــم که آن ســــرو سهــــی، از دل ندارد آگهــــی
چند از غــم دل چون رهی ، فریاد بی حاصل کنم
«رهی معیری» |
